یادش بخیر

همیشه وقتی بچه های محله (منظورم زیر 14 سال هستش!) رو می بینم حسرت یه لحظه برگشتن به اون دوران رو دارم.  

سر و صداشون، پیرمردا رو تو مسجد اذیت می کرد. اعتراض کردن به امام جماعت مسجد. حاج آقا برگشت گفت: چی کارشون دارید؟  

عیب بچه ها یه چیزه: بزرگ می شن!!!!!!!

 حسرت یه لحظه بودن با دوستایی که همیشه با هم بودیم... الان که همدیگه رو به زور سال دو بار می بینیم.(البته منهای هم محله ها) با هم دیگه تلفنی حرف می زنیم و پیام میدیم! دوستای دانشگاه هم که مشهوره... یکی از رفقا می گفت: سه تا دوست داشت برادرم تو دانشگاه الان هر سه تاشون توی یه شهرن اما به زور همو سالی یه بار می بینن. 

یادش بخیر، عیدا چه زود می گذشت و مهرا چقدر دیر تموم می شد، همیشه دلم می خواست ماه مهر رو کوتاه کنن. یاد محرما و دسته های سینه زنی و زنجیر زنی.

یاد اون موقع ها بخیر که اگه با کسی دعوامون می شد، فردا یادمون می رفت. هه الان فاصله ها قد قله اورست هستش! 

پسرای محل با هم دعواشون شد، کار به لگد و مو!!!کشی رسید! یکی رفت واسه یکی شون (اون که گریه می کرد)بستنی خرید، فردا شب دیدم دارن بازم با هم بازی می کنن.