برای شرق!

1-یادش به خیر، یکی از بزرگان این طور تعریف می کرد که تو محل شون رفیقی داشتن که موقع فوتبال وقتی دستش مقداری زخم می شد، غوغا و گریه و زاری می کرد، می گفت خیلی پسر خوشتیپی بودش...

همین بنده خدا وقتی جنگ شدش، پا شدش رفت جبهه. تو عملیاتی، گلوله ها بهش رحم نمی کنن و کل بدنش پر از زخمای ریز و درشت میشه ...

می گفت دوستان، دانشجوها مگه این رفیق من جونشو دوست نداشت، مگه خوشتیپ نبودش، پس چرا جونشو کف دستش گذاشت و رفتش جنگ؟

2- یادم میاد مسعود ده نمکی که اومده بود دانشگاهمون، یکی از مخالفا بهش گفتش چرا رفتید جنگ؟ (یا همچین چیزی) جوابش این شد: تا به صدام نگی دایی!

3- یکی از رفقا که از مغزش یه خوده (!) می کشید، وقتی نگاهش به عکس چمران می افتاد، می پرسید چرا چمران اون همه امکانات آمریکا رو ول کردش و برگشت، رفت لبنان و بعد هم رفت اصلا جنگ ...

پ.ن.1: چشم هاشون رو روی دنیا بستن، اما چشم بسته نرفتن!

پ.ن.2: اللهم عجل لولیک الفرج